روزي ملا، کيسه گندمي را آرد کرده بود و داشت به خانه اش مي برد. در راه با خدا راز و نياز مي کرد که خداوند گره از مشکلاتش باز کند.ناگهان گره کيسه آرد باز شد و تمام آردها به زمين ريخت. ملا با ناراحتي سرش را به آسمان بلند کرد و گفت: خدايا بعد از اين همه سال خدايي کردن فرق دو تا گره را نمي داني و من را اين طور ذليل و بيچاره مي کني!!
 

در يکي از روزها بچه ها توي کوچه مشغول بازي بودند. ملانصرالدين پشت ديواري ايستاده بود و يواشکي بازي آنها را نگاه مي کرد. از قضا يکي از بچه ها ملا را زير نظر گرفته بود و از پشت سر عمامه ملا را از سر او برداشت و براي دوست ديگرش انداخت و به همين ترتيب عمامه ملا دست به دست شد و بچه ها با آن بازي کردند. ملا هر چه دنبال بچه ها کرد نتوانست عمامه اش را پس بگيرد. عاقبت از خير پس گرفتن عمامه اش گذشت و راه خانه را در پيش گرفت. در بين راه عده اي ملا را ديدند و گفتند: ملا عمامه ات کو؟ ملانصرالدين گفت: عمامه من ياد بچگي اش افتاده، رفته پيش بچه ها بازي کند.
 

ملانصرالدين پيش طبيب رفت و گفت: ريشم درد مي کند. طبيب پرسيد: چه خورده اي؟ ملا گفت: نان و يخ. طبيب گفت: همان بهتر که بميري، چون نه دردت به درد آدمي مي ماند و نه غذا خوردنت مثل آدمهاست.



ملانصرالدين زني گرفته بود که قبلا" دو بار ازدواج کرده بود و هر دو شوهرش هم مرده بودند. ملانصرالدين در حال احتضار بود، زن بالاي سر او گريه مي کرد و مي گفت: ملا جان! به کجا مي روي و من را تنها به دست کي مي سپاري؟ ملا در همان حال جواب داد: به نامرد چهارمي.